Аз шеърхои тоза

Ман аз овони гахвора ачаб тифлонаху будам,
Гузашт айёми пириям, кунун фасли шубобам дех.
                 (Фарзона)

Надонам кай ба охир мерасонам фасли пириро,
Чавониро кашонам то зи нобудй сари огоз.
Нихоли килки ту бар сафхаи барги вучуди ман
Тароватро, саодатро, шагафро то кунад эчоз.

Надонам кай зи шодй мистари рагхои ман пайдо
Шавад дар пусти нозукам ба пои номахои шав.
Ки кай ман меравам аз худ дар оинаи худй,
Ки кай бахшоиям андар хузури хеш холи завк..

Надонам кай ба охир мерасад ин фасли нобудй...

  ****
Хатохояшро хак хохад кард, ба хок,
Гунаххояшро накш хохад зад, бар об,
Гузаштахояшро ба ёди бод хохад андохт.
Ва сарторики хавасхояшро
Дар тоби ситорае хохад гудохт.
Тухмаи мехрро дар мох хохад кошт.
Ва дидагонашро рушан хохад кард ,
Тифли эчодашро
 Дилшод ном хохад гузошт…
 
  ****
Килки нигохатро
Бар мехбари чашмам бибар
Ва савгандномаи садокати ишкро
Дар синаи ман мухр бизан. 
  
  ****
Ишкро 
Дар чашмонаш обй,
Дар нигохаш рушан
Ва дар дилаш ба хун полудай,
Ки ин кафорати гуно-ст... 

--
-D

Чашмаи ишк

Шинос шавед : Баходури Убайдуллох – 8 июни соли 1983 дар Самарканд дар хонадони шоири маъруфи Самарканд – Чавдат (1886-1981) дар оилаи омузгор таваллуд ёфтааст.
Дар факултаи таърихи фалсафаи Донишгохи давлатии Самарканд тахсили илм намудааст. Алъон дар Донишкадаи забонхои хоричй аз таърихи фалсафа дарс мегуяд. Дар мавзуи «Масъалаи худташкилкунии инсон» («Проблема самоорганизации человека») кори пажухишй дорад. Хамчунин мавсуф сармухаррии рузномаи узбекии чумхуриявии «Келажак авлод» (Насли фардо), ки нашрияи маданй-маърифии чавонони Узбекистон аст, ба ухда дорад.
 Мачмуаи нахустинаш бо номи «Чашмаи ишк» соли 2007 дар нашриёти «Зарафшон» - Самарканд дар хачми 60 сахифа аз нашр баромадааст.
 Дар зер баъзе фикрхои худро доир ба ашъори мачмуа ба тарзи умумй баён намуда, чанд намуна аз онхо меоварем.
 Шеърхои Баходурро метавон шеъри самимияту садокат номид, зеро дар онхо мавзуи ишк, мухаббат ба Ватан, арзи эхтиром ба падару модар бо сидку самимият тараннум мешаванд. Вокеан, самимияти сухани шоир аз абзорест, ки шеъри уро муассир ва нишонрасменамоянд, вагарна шеъре бо суханхои носамимона сохта ва кори ичборист.
Яке аз муваффакиятхои шоир дар он аст, ки метавонад розхои худро дар колабхои анъанавиии назм чун газал, рубой ва дубайтй резад. Батаъкид овардани ин нукта бемаврид нест, чун дар киёс бо дигар чавоншоирони самаркандй дар эчодиёти Баходур бештарин намунахои жанрхои анъанавии мазкур, бахусус рубоиву дубайтй чой доранд. 
Муаллифи сарсухани китоб шоир Асадуллох Исмоилзода нисбати шеърхои шоир чунин мегуяд : «…Дар пайравии шоирони классик ва муосир шеър мегуяд. Таъсири шеъри Лоик дар навиштахои Баходур бештар аст». Дар хакикат чанд тазмине, ки бар газали Лоик навишта шудаанд, ин гуфтахоро таквият медиханд. Гузашта аз ин, мавсуф дар колабхои нави шеърй низ табъозмой намудааст, ки дар шумори намунахои бехтарини шеъри нави у метавон «Калам» ва «Нилуфар»- ро ном бурд, ки бо эхсоси баланд ва тасвири чолиб навишта шудаанд.
Баходур шоири мазмунофар аст. Масъалахои ахлокиву ичтимой, тазодхои гуногуни зиндагй, мавзуъхои ошикона, милливу ватандустй ва гайра бо забоне дур аз муглакбаёниву мавхумписандй баён шудаанд. Баробари ин дар мачмуа шеърхое дучор мешаванд, ки аз назари арзиши адабию бадей костагихо доранд. Чунончи, гохо мазмунхои оддию мукаррарй дар баъзе рубоиву дубайтихо ба риштаи назм кашида шудаанд :
Дихад мехнат ба одам шодмонй,
Шавад осон зи мехнат зиндагонй.
Ба мехнат доимо кушед, азизон,
Ки мебахшад хаёти човидонй.

Хурсанд шавй, чун падарат шод кунй,
Гар аз падарат дур шавй, ёд кунй.
Гар кадри падар хеч надонй, курй,
Курию карй, аз падарат дод кунй.

Баъзан холати умумигуй дар шеърхое, ки дар мавзуи гузашти умр, панду ахлок, васфи зодгох гуфта шудаанд, мушохида мешавад.Бо назардошти он, ки ин мачмуаи нахустини эчодкор аст, чунин гумон меравад, ки баъзе аз ашъори камсуфта ачаб нест навмашкхои у бошанд.
Умедворем, Баходур, ки чавонмарди кушову чуяндааст, шебу фарози рохи шеърро барои худ хамвор намуда, «Чашмаи ишк» -ашро ба дарёхо мерасонад! 


Калам!
Эй хамзабони дил, кадам зан,
Ба руйи когази сина.
Б ачуз ту хасрати дилро кй мегуяд, чй мечуяд?
Ба чуз ту накхати гулхои уммедам кй мебуяд?

Калам!
Максуди дил хосил намо ин дам
Азизонро сияхму кун,
Разилонро сияхру кун.
Аламбардори хак гарду
Хакикат гу!

Калам!
Ман зиндагонй дуст медорам,
Нишоту шодмонй дуст медорам.
Хаёти навчавонй дуст медорам…

Паи бахти Ватан ин дам
Бирав, пои ачал бишкан…

НИЛУФАР
Мани танхо,
Мани лабташнаи хомуш
Нишастам бо хаёле дар лаби дарё…

Шаби торик буду ахтаре не, хамсаре не,
Факат дарё ба овози махинаш
Суруди дилкушо мехонд.

Назар андохтам бар об
Бихишти хокиёнро дошт огушаш
Ба ногах бо хаёли хуш
Бидидам олами нав, хаёти нав.

Чй буд он, ки дурахшон кард дарёро?
Ба пиндорам,
Ки мах гаштаст гарки об.
Ба чашмони кабуди ман
Нурафшон гашта он махтоб.

Мани танхо
Ба чашми осмониям,
Ба махтоби хамон дарё
Шудам ошик,
Шудам ошик!

Газалхо
Ба расми рузгорон ёди ман кун,
Ба хакки хакгузорон ёди ман кун.
Манам як гунчаи уммеди дилхо,
Ба фасли навбахорон ёди ман кун.
Ба гушам Оби Рахмат алла мегуфт,
Ба сози обшорон ёди ман кун.
Дилеро меписандам, ки гаме дошт,
Ба ёди гамгусорон ёди ман кун.
Давидам аз паи бахтофариниш,
Ба пеши бахтёрон ёди ман кун.
Ба рохи ишки ту обилапоям,
Чу бинй рахгузорон ёди ман кун…

«Чун чароги лола сузам дар хиёбони шумо»,
Бигзарад хар руз рузам дар гулистони шумо.

Аз бари бахти шумоён зистан хам бахт буд,
З-ин сабаб дигар нагардад табъи шодони шумо.

Эй валиди Оли Сомон, мардуми Машрикзамин,
Шамс бар мо нур пошад хамчу чашмони шумо.

Хеч гах холй намонад то шумоён хамзабон,
Чои Фирдавсиву Сино, тахти Сомони шумо.

Дар хуни поки шумоён чуш дорад мехри халк,
Кахрамон шуд чун Тумарис, Испитомони шумо.

Доимо сарсахт бошад, хам гирифтори чафо,
Он касе, ки хост гирад аз гиребони шумо.

Бо дили пурмехр ин дам шеърборон кардам,
Ин дили ошуфтаву хам навбахорони шумо.

Гурухе на чу оташ, на чу обанд,
Ба гам тобе надоранду «битобанд».
Фасона гуфта андар махфили мо,
Мисоли олимони бекитобанд. 
Ба сират чумла ботине надоранд,
Ба сурат хешро одам хисобанд.
Ба минбар гуиё дунё бидида,
Дар айвони чахон хайрон бимонанд.
Ба ботин бингарй зулматнишонанд ,
Ба зохир бесаранду «мохтобанд».
Ба дида хар кучое мешитобанд,
Ба пеши хон ба уммеди кабобанд.
Сухан гуянд агар – хамдарди мардум,
Ба максад, бин, гурезони азобанд.

Резахои дил
(Намунахо аз рубоиву дубайтихо)

Эй одамиён, мо хама якдаст шавем, 
Аз чоми хирад нушида, сармаст шавем.
Харчанд зи якдигар агар дур шавем, 
Бо мехри Ватан занчири пайваст шавем.

Аз дасти замин –дояи худ уф накунед,
Дар оби равони ин замин туф накунед.
Хар шоми шумо чу рушан аз сузи чарог,
Афрухта чароги хешро «пуф» накунед.

Имруз гирифта тешаи фарходй,
Мо манзилу хар кух кунем ободй.
Хам ном бидодем варо «Ишкобод»
Эй дилбари чон, бикун муборакбодй.

Аз каъри замин маро хабар омадааст,
К – ин хок чу мероси падар омадааст.
Маймун дигар одам нашавад, ин гили мо,
Донед, ки носуфтатар омадааст.
* * *
Ба хар чое, ки бошй, зинда бошй,
Факат бо чехраи пурханда бошй.
Ба хар чое равам, гардам ба суят,
Агар рохи маро поянда бошй.
* * * 
Агарчи бегараз ёред, ёрон,
Мани мастонаро доред, ёрон.
Равам аз зиндагй бо арзаи гайр,
Зи нав бар зиндагй оред, ёрон.
* * *
Ба руят бахти хандонам аён аст,
Ба суят гар равам, дил шодмон аст.
Агар аз хандаат хандад гули ман,
Аё модар, зи бахти ман нишон аст.
* * *
Намонад гунчахои нокушуда,
Намонад шеърхои носуруда.
Биханд, эй гунча, бар субхи бахорам,
Дарег аз шоирони хокбуда…
* * *
Чаро, эй хок, чонам мекашй ту,
Касони мехрубонам мекашй.
Гахе бистар, гахе болин шуда, гах
Чу саг хар устухонам мекашй ту

  Эпиграммахо
 (Илхом аз хачвияхои хачвнигорБахтиёр Чумъа)
Акл ба мол аст, на ба сол.
* * *
Чизе, ки ба карз медихед, аввал аз бахраш бароед.
 * * *
Аз моли Хитой партовгоххо бой.
* * *
Пулдорро бусиданду бепулро газиданд.
 * * *
Мехрубонтарини одам пул гаштааст.
 * * *
Зиёфат ба шарафи шахзода асту хак ба чониби хакдода.
 * * *
Чуй накобй, об нест,
Пул наёбй, хоб нест.
* * *
Марди бепул хама занро номаъкул.
* * *
Рав, бозорро сайр кун,
Мард бошй, хайр кун.
* * *
Девона гурез, ки пулмаст меояд.
* * *
Ягон мукофот беминнат нест.
* * *
Овози дег оханги зиндагонист.
* * *
Оши амалдор хур,
Бошад агарчи шур.
* * *
Ростгуро гарданкач кардаанд.
* * *
Дар мачлиси мастон хушёр лаънатист.
 * * *
Зиндагй – аспи безин барин.
* * *
Одами бад то «Худорахматй…» шудан.
 * * *
Сабаби касалй – бепулй.
* * *
Дуруггуи бемахорат забонашро мегазад.
 * * *
Диплом, бо хамин хондан тамом!

--

-D

Гамхои бемарг

Шинос шавед : Ярашев Шариф Чумъазода 12 марти 1986 дар дехаи Даштии нохияи Дехконободи вилояти Кашкадарё дар оилаи омузгор ба дунё омадааст. Аз соли 2003 то соли 2007 дар факултаи филологияи точики Донишгохи давлатиии Самарканд тахсили илм намудааст. Алхол дар мактаби раками 56-и нохия аз фанни забон ва адабиёти точик дарс мегуяд.
Аз солхои донишчуй ба шеъргуй чиддан пардохтааст. Асосан дар мавзуи ошикона шеър мегуяд.Дар шеърхое, ки аз эчодиёти у дар даст дорем, буи яъсу навмедй меояд, ки бо вазъи кунунии рухии у вобастагй дорад. Бо вучуди ин дар киёс аз шеърхои пешини шоир метавон гуфт, ки хунари эчодии у сайкал ёфта истодааст, хаёли шоиронааш боли парвоз мекушояд.
Дар ин даста аз шеърхояш шоир хеле эхсосотй аст, аз ин ру баъзе носуфтагихо дар шеър пайдоанд. Мо бо умеди камоли эчодии шоирона дар зер чанд намунаи шеъри Шарифро меоварем.

Шеъргунаҳои гиря
Давоти дидаи худро,
Ба нўги килки мижгонам,
Бурун орам
Ба рўи сафҳаи урёни рухсор,
Кашонам
Ки то шеъргунаҳои гиряи ман,
Бимонад то абад
то човидонҳо…
Ба зўри сўзани мижгон,
Ба тасбеҳи сиришки худ,
Кашам ман риштае аз нур,
Ки то ҳар як намози ман,
Бигардад лоиқи пазруфт!

Мову ту
Умре ба ёди хамдигар,
Аз ҳам чудо,
танчудову
дилчудо,
Нолем ба даргоҳи Худо.
Шояд , ки рўзи вопасин,
Роҳи мову рўҳи мову хоки мо
Бо ҳам биёмезад Худо!
Хаёлвора
Шабонгоҳон нишаста гунгу хомўш,
Суруди дояи ғамро кунам гўш.
Зи лавҳи хотири худ гашта пас гумм,
Зи ёди зиндагй гардам фаромўш.
Ва моҳи пайкарашро дар шаби мў
Ба дастони хаёл гирам дар оғўш.
Ва ё бо ту нишаста то дами субҳ,
Шароби чоми лабҳоят кунам нўш.
Чу бо ту бошам андар вопасин дам,
Бипўшонам ду чашмонам дар оғўш.

Ғамкушта
Рафтй ба дуриҳои дур,
Эй дилбари ғамкуштаам.
Аз ту чудову аз ту дур,
Дар байти хуноғуштаам.

Аз сўи хобҳо то ба ҳеч,
Рафтй чаро, рўъёи ман.
Чун лаҳзаҳои даргузар,
Гумгашта аз дунёи ман.

Ҳар дам, ки бо ту зистаам,
Аз ту набитвонам зудуд.
Ин дам, ки бе ту зиндаам,
Бигрехтаам аз худи худ.

Бе ту дар ин саҳрои ғам
Ман гўшанишинам кунун.
Ман хаймашин Яъқубвор,
Ман дилфигорам аз чунун.

Хоҳам шароби бўсаҳо,
Аз он лабони нўши ту.
Осуда гардам пас шабе
Як лаҳза дар оғўши ту.

Узри дер…
Чаро аз дидаҳои кўр
Нигоро акси худ чустй?
Магар аз дидаи ман ёр,
Ҳамоно дасту дил шустй.

Дигар аз дидаи камбин
Мачўям бо нигоҳи сард.
На бе ту гаштаам ман дер
На беандўҳаму бедард.

Чаро аз ман гурезонй?
Ба сони ҳар дами умрам.
Биё ҳар лаҳза бо ман шин
Ба сони ҳар ғами умрам.

Биё дар ин дами кўтоҳ
Дили худ бо ҳам омезем.
Ки то беранчи дил зистан
Ману ту ҳам биомўзем.

Насиби одамй, эй гул
Зи ин дунёи пурсавдо.
Фақат марг асту бас охир
Дигар ҳеч асту нопайдо.

Туро ранљонда бошам гар
Бубахшо узри дерамро.
Бубахшо бори дигар ту
Ба ман илҳому шеърамро…

Қотил
Пеши меҳроби лаби ту бо суљуд,
Марг мехоҳам ба қасди љони худ.
То ки чоно, бо ҳама буду набуд,
Қотили лабҳои хомўши туам.

Бо ту дидам ман ҳама ин дидаҳо,
Лек набинам бе ту ҳељ нодидаҳо.
То ки бо заҳроби ашки дидаҳо
Қотили чашмони нимпўши туам.

Синаро бо теғи оҳат медарам
То варо бозори ғамҳо мебарам.
То ки он чо аз ғами ту мехарам
Ошиқи ҳар лаҳза майнўши туам.

Боғи умри ман чу гардад тирамоҳ
Рўзи ман чун шоми ғам гардад сиёҳ.
То ки сўи роҳи ту бо ҳар нигоҳ
Ташнаи дидори оғўши туам.

Бе ту андар нимароҳам, нимароҳ
Пурхатову иштибоҳу пургуноҳ.
То нагирй ту маро андар паноҳ
Қотили хотирфаромўши туам


--
-D

Мучассамаи ишк

Шинос шавед : Хоча (Норхоча Чориев) – 28 октябри соли 1972 дар дехаи Богичорбоги нохияи Дехконободи вилояти Кашкадарё ба дунё омадааст. Дастпарвари факултаи филологияи точики Донишгохи давлатии Самарканд (1990-1995) буда, аз соли 1995 инчониб дар Донишкадаи забонхои хоричй ва Донишкадаи тиббии Самарканд ба донишчуён аз фанни таърихи фалсафа дарс мегуяд.Рисолаи номзадияш дар мавзуи «Чахоншиносии фалсафии Азизиддин Насафй» аст.

Оиладор, сохиби 5 фарзанд мебошад. Хоча шоири пухтакору нуктасанч, эхсоспарвару нозукхаёл аст. Аз адабиёти классикиву муосири точику форс хуб огахй дорад. Шеърхояш дорои мазмунхои ишкиву ирфонй ва ичтимоиянд.

Мачмуаи нахустини шоир «Паёме аз жарфои сукут» ном дошта, соли 1997 ба табъ расида буд. Инак, мачмуаи бузургхачми дуввуминаш бо унвони «Мучассамаи ишк» омодаи чоп аст, мутаассифона, вазъи ногувори иктисодй барои нашри он имкон намедихад. Ноумед нестем, шояд миёни мухлисони
шеъру адабиёт хомиёне пайдо шаванд ва дар кори хайри чопи мачмуаи шоир химмат гуморанд.

Дар зер барои мухлисони шеъри ноб баъзе намунахоро аз ашъори Хоча оварда, ба шоир дар зиндагиву чодаи шеър саломативу комёбихо орзумандем.

САПЕДАДАМ
Сапедадам
медамад,
бингар -
гўиё
мурги сапедадам
бо нўги минкори тезаш
аз паси кухи баланди шаб
донахои оташини ахтаронро
як - як аз боми фазо
чун порахои шишаи бишкаста
мечинад.

Сапедадам
медамад,
бингар -
гўиё
духтаре субхидамандом,
дар сари кўхи баланди шаб нишаста,
бо кафи дастони широлудааш
деги кирандуди вожуни фазоро
бо шир мешўяд.

СУРУШИ РУХИ ХУДИИ ЗАРДУШТ
Ба марди хак бувад мушкил миёни девхо зистан,
ки девонро бувад батн аз дуругу хавф обистан.

Ба чуз аз он ки чун барк, аз гиребони вучуди худ,
бурун гардида бишкофад вучуди девхо чун дуд.
Ту дар каъри вучуди худ худиро зиндатар гардон,
ки то сози замину осмонро зиндатар аз он!


ИСМОИЛИ СОМОНЙ
Аз пушти пардаи харири сапедадам,
конуни лоязоли коинот бар замин
хуршедро намуд,
Гуё, ки коинот
бори дигар хуршедро чун тифли рушани
аз нутфаи зарроти нури пок зода буд.

Хуршед бо калиди заррини нурониаш
куфли дари офоки рушанро бар у кушуд.
Дар чашмхои занчириёни шаби сиях,
хуршед нури рушании рузро фузуд.
В - он нур андар тухмаи марде фуру расид,
к - аз рахми модаре, аз он як тифл зода шуд.

Аз шири поки модари худ тифли пахлавон
нушидаш ончунон, ки руйин гашт устухон.
В - аз кудаки ба даст
бигрифт шамшеру
тиру
камон!…
Бар хок як нури назар афканду бар дилаш,
барки нигохаш част пас суи ситорагон!
У тираги аз чехраи ойинахо зудуд,
то дар замин гардид хамоханги осмон.
У давлати Сомониро бо адл тарх рехт,
Гардун чун у асло шахи одил надода буд!…


ДЕВОРИ БУЛУРИНИ ИШК
Руят чу сапедадам
ва муят чу шаб аст,
Лабхои ту чун лолаи сурхи шафаки субхидам аст.
Абруи сиёхат чу хилоли мушкин,
Чашмони ту лабрез зи лутфу карам аст.

Аз хусни рухат партави ойина бихандид,
Дар тасвири хуснат чамани ойина бишкуфт.
Аз ашк бизад об ду чашмам ба рухи гул,
Мижгони сиёхам рахи гулзори туро руфт.

Аз олами нури улви дасти суруши гайб,
дар марзи дилам донаи ишки ту бикошт.
В - он лахза худои ишк дар байни ману ту,
девори булурини чудои бигузошт.

Дил дар кафаси сина кашид охи шарархез,
в - ин шуъла битарсам, ки кашад руи заминро.
Хохам, ки чу бабр аз кафаси шишагии дахр,
берун шаваму бишканам ин касри хазинро!

Эй дилбари чонам ту намедони, ки холо
хар лахза ду дастам мешавад суи ту боло!
Бар киблаи абруи ту саччода ниходам,
аз руи ту чун нури худо кард тачалло!

Дар ойинаи тасвири ман манзари хуснат
бингар на хаёлеву на хобеву на руъёст!
Андоми булурини ту дар пирахани нур,
Вах!… Вах!… Чи покизаву шаффоф чу дарёст!…

Ман, ки аз шуълаи гам сина пур аз фарёдам,
Мушти охи сахариям, ки ба дасти бодам!

Хамчу булбул зи фирокат бикашидам охе,
Бингар аз ишки ту, эй гул, ба чи хол афтодам?

Дили бишкастаи ман буд ба рахат уфтода,
Лутф эхдо нанамуди, нашуниди додам!

Ту мапиндор, ки ойини чахон якранг аст,
Махзун аз хачри туям гар, зи висолат шодам.

Хамчу Ширин манамо майл ба коми Хусрав,
Ошикам ман, ба рахи ишки ту чун Фарходам.

Бустон аз харакоти ту биёмад дар вачд,
Ман хамон ошики он комати чун шамшодам.

Бар дари майкадаи ишк яке панча задам,
Хизр бикшоду намуд хадя майи эчодам!

Суфиённ махбуси зиндони гаму ман дар дайр
Аз гами дахр ба як чуръаи май озодам.

Хоча май нушу биёсой замоне, варна
Медихад гам ба кафи боди фано бунёдам!


МАЙИ ИШК
Ту, эй зан, бодаи ишки!
Булури пайкаратро об кун чун бодаву
дар чоми калбам рез,
ки ман чун ошики махмур,
туро то катрахои охирин
чун май биошомам!..


КОРГАХИ ОЙИНАГАР
Ту ойинадориву ман ойинапарастам,
Дар ишки ту чун хайрати ойина шикастам.

То ойинаи гетинаморо ба каф орам,
Бар хасрати ойинаи бишкаста нишастам.

Аз хикмати зарроти худи то шавам огах,
Шукро, ки расид аз фалак ойина ба дастам.

Асрори чахон, то ки дар ойина шиносам,
Дар шаш чихати олами худ ойина бастам.

Ойинаи тасвир, ки то ноб бимонад,
Аз халкаи тазвиру алойик бигусастам.

Хар зишт маро хост, ки бар дом кашад, лек
Чун мурги зирак аз дами доми у бичастам.

Чун ойина яксон ба баду неки чахон бош,
Ман аз майи хайратсамари ойина мастам.

Эй Хоча, хама тасвири шеърам бувад аз он - к
Дар коргахи ойина ойинагарастам!…


--
-D

Ба ҳар парвоз, Гуле во шуданист, Боварӣ

Ба ҳар парвоз.
Миёни селаи солҳо ,
Миёни селаи тӯлонии солҳо
Набудам як нафар паррандаи озодсари дунё,
Ба ҷуз мусичаи беҷуръати порсо.
Фазои пешравии ман лаҷанзор буд,
Замони решрави ман аз худаш рафта…

Миёни панҷаҳои яъс пари парвозиям афсурд
Ва он оташ,
ки бар парвонаи уммед медоштам, мурд.
Дигар дидам:
Ба оҳи ман намесозад коргоҳе,
Бибояд оҳи худро додрас бошам.
Ва рози худро дамсоз,
ғамони худро овоз.
Ба худ гуфтам :
«Дигар хоҳам парид
аз шохаҳои бенумӯи пуч.
Дигар хоҳам раҳид
аз шубҳаву аз гуфтугӯи пуч.»
Дигар болотар аз ин бом –
Ба сӯи ахтарони роз,
Ба сӯи моҳтоби ноз.
Ба ҳар парвоз,
ба ҳар парвоз!

Андар хаймаи маҳтоб
Хайма бизан, хайма бизан, моҳтоб,
Ин шаби танҳоии бетобу хоб.
Нақше бизан сурати танҳоиям
Рӯи дарахтони ҳамоил бар об.
Равзана то бар дили ман вокушой,
Парда бигир з-отифа андар ҳиҷоб.
«Ишқ» бувад, «орзу»-яст исми ӯ,
Аз чи ба андӯҳи ҳамонам хароб.
Ҳолаи хушбахтӣ, бигирам ба бар,
Танг бигир, танг бигир, боазоб!
Қалби маро, ишқ, бибар то абад,
Ҷисми маро хоке бикаш, ай сароб!
Дасти маро шоха бигир, ай самар,
Пои маро бӯса бизан, бӯса, об!
Ҳолаи ту мояи хушбахтиям,
Дафтари ашъори манӣ, моҳтоб!

Гуле во шуданист
Туро раҳнамун шавам ба сӯи хушбахтиҳо,
Бирав, бирав, эй ҷисми беситораи ман.
Дилам гувоҳӣ диҳад :
Шояд паси ин кӯҳ офтоби тулӯи мост.

Туро кушоиш хоҳам ба сипанди лӯлиҳо,
Бираҳ, бираҳ, эй роҳи сароғоз баста.
Бовар кунем, биё :
Абри раҳмат аст он чи пардаи сиёст.

Туро наззора кунам, гули ошиқи печон,
Бупеч, бупеч бар тани худ баргҳои сарсабзӣ.
Эҳсос мекунам инро :
Дар бари ин баргҳо як гули вошуданист…

Боварӣ
Ҳанӯз,
ки фасли зимистон
бо яхбандон
Даричаҳои маро
ба инқилоби баҳор
барбаста,
Шохаҳои лухтамро ,
Ки ҳанӯз
Мепалмосад
боди сард
пайваста,
Садои гунҷишкон
ба шавқ водошта
ҷавонаҳои маро, -
Бовар нахоҳам кард,
Дигар,
Ки бигсаста
Пайванди ману табори дарахтон.

--
-D

Бинои эътимод...Дурахши оина

Бинои эътимод.
Имрӯз,
Мардуми мо,
Ки фузун аст ҳунарҳошон,
Мегузоранд бино - хона месозанд:
Баландошёна,
Бо ҳар баҳона –
Гоҳ «ҳамин тур»,
Гоҳ аз ваҷҳи ғурур,
Гоҳ аз пушти ҳавас,
Гоҳ аз баҳри нишон додани нокамӣ зи кас.
Ангор, -
Ба қомати ҳавасбозии хеш гузоранд бино!

Дили ман сахт ларзад,
Ки магар
Маҳкам аст бунёди биноҳошон?
Маҳкам аст андар он
меҳробҳои худоҳошон?

Дурахши оина
Биё, то мардумони дидаро
Бо мардумакони оина
ошноӣ диҳем.
Ва ҷони хешр
Бо дурахши саодати оинаҳо
сафое бахшем.
Ҳар акс, ки аз мост,
дар шаршарааш пок бишӯем.
Ва бар ҷилваҳои саодати хеш
бовар кунонемаш.
Дигар,
Шабонагоҳ,
Пилкаш ба мижагони худ
бозбубандем
ба рӯи худ.
То бознарабояд
ҷодугари шабон
аз пушти оина
Рангинкамони
бозёфти
толеи маро…

Вақте ки сиёҳу сардам
Оҳ, ай ситораҳо!
Оҳ, ай шарораҳо!
Як ламъа ё шӯълае эҳдо намекунед?

Дерест, ки сардам.
Дар кӯчаҳои бечароғи деҳ
Дар рӯи пои ҷустуҷӯи хеш
гӯё, ки гардам.

Дар хонаи танҳоӣ
бишкуфта чун чароғ
Шабҳои коҳилӣ
xомӯш чу барги боғ
Зангор бастаам.
Як ламъа ё шӯълае эҳдо намекунед
аз корвони Каҳкашони хеш?
Бар ман, ки хушбоварам басо
Шарорае зи машъала кофист,
То пилтаи чароғи қалби хеш
Бифрӯзаму
ба рӯи роҳи хеш
Роҳбалад кунам.

Як ламъа, шӯълае?!
Оҳ, ай ситораҳо,
Оҳ, ай шарораҳо!

--
-D

Суҷуд

Суҷуд
Ноланда ҳамчу ной
ё гӯй чун сигор
Дар оташи ҳасорати худ дуд мекунам.
Бар ҳар-к дорадаш
оҳанги оҳи мо
дуруд мекунам..
Ин ҷисми тоқаам
дар кулбаи танҳоии ман
нола мекунад,
Ҷони маро ба сӯзу гудозиш
ҳавола мекунад.
Дар пардаҳои шаб
оҳанги оҳи ӯ
думболаи суруд мекунм.
Танҳо, ки эзид аст
биншаста дар сарои оина,
Бар ҳайкали танҳоии мармуз
ба сояи фитодаам аз ӯ
суҷуд мекунам.

Зангори дили савсан
Боғ холӣ зи булбулон аст,
Ва гулон андар кафи хор.
Оҳи сард мекашад шабнам
Дар тамузи ишқи беҳосил
Баста зангор дили савсан,
Шавқи пираш монда аз гуфтор.

Ку Исии тулӯи нав
Дар сароғози расолате?
Ку пайке, ки сабо орад
Ба самъи мурғи сарафканда
Ифшои рози пунбакҳо,-
Ба таманнои саодате ?

Соғари лола фурӯ рехта ,
Мастон намерасанд аз роҳ.
Дили ман мастӣ мехоҳад,
Аз илтифоти марди худо
Ёрӣ, ҳамдастӣ мехоҳад,
Дили хунхӯрда ба оҳ…

Зери борони ҳаводис
Бинигар парандаро,
ки мепарад
дар иртифои фазо
зери борони баҳорон.
Ва чи сон зебост
муқовиматаш
ба тирандозии борон.
Осмон,
бинигар,
ки офарин хонд
ҷисми кӯчаки далераш ,
Ту, ки ин сон
инсонастӣ –
беҳтарини баму зераш ,
Меравӣ
ҳақиру ночор
зери борони ҳаводис…

--
-D

Рози замонаҳо,Фирорӣ, Пунбаки эҳзон

Рози замонаҳо
Баҳри шунидан
рози ниҳониам,
анбози ман, ҳанӯз,
ту мардӣ мекунӣ.
Дардо, зи қисмато,
бо ман, -заифае
андар камоли яъс –
на мардӣ мекунӣ.
Меёзӣ дасти ишқ
бо шӯълашеърҳо
бар қутби сарди ман
то пиряхони ғам
Бунёд барканӣ.
Аммо зи дури дур
бо сад тоби нур
ту сардӣ мекунӣ.
То кашф мешавам
бар мардумони ту
тарсам, ки мемирад
шавқи ситораат.
Ай ноқае зи нур,
бо шӯълаи умед
даври чи, ай абас
саргардӣ мекунӣ!
Бигзор марову рав
роҳи сапедаро
думболааш, нигар :
фавҷи шукуфаҳо!

Шояд барҳадар
бо бахти хуфтаам-
ялдои сардмизоҷ,
набарде мекунӣ.
Шояд дар ин бисот
рози замонаҳост,
то рӯзе фош кунам
бар аҳли оламат,
Баҳри шунидани
рози занонаам,
ай хоҷаам, ҳанӯз
ту мардӣ мекунӣ.

Фирорӣ
Маро ба оғӯш каш, эй ҳасрати намзада зи ашк,
Ба рашки он биёбони хушку сардоғӯш.
Маро канора гир, эй соҳили шодком зи васл,
Ба рағми оби талхи матрук, монда аз нӯш.

Фирорӣ меравам зи ҳарими висоли ӯ,
Навозишам куну ай бод, печ бар вуҷуди ман.
Нигар сапедаро, ки зинда мешавад ба ишқи нав,
Тулӯи тоза дорад ин ғуруб дар вуҷуди ман.

Фирорӣ меравам зи ҳарими висоли ӯ,
Аз ин қафаси пуршиканҷи бемисоли ӯ…

Пунбаки эҳзон
Ноқаи хуршедро бо бори ишқ
Дар биёбони саробҳо тохтам.
Дар раҳи ишқат аз он чи сохтам,
Бурдаам ҳар он қадар , ки бохтам.
Оини оинаро то бигзинам,
Синаро дар ғуссаҳо бигдохтам.
Ҳамчу Яъқуб бар фарози шохсор
Пунбаки эҳзони худро охтам.
Дар ҳисори гӯшагир пурорзу
Юсуфи Канъониро бишнохтам.
Таъбири рӯъёи фардои туро
Масрафи фардои ҳиҷ пардохтам.

--
-D

Аз "Шабхои маховез"(с.1995-2004)
Оини нилуфарӣ

Биё, ба ҳам бинем
дубора гандумро
Ва дар ашкҳо,
ки бо афсӯс мехӯрем,
Маърифати ишқро
таҳлил бинамоем.

Биё, то себро гоз диҳем
Ва аз сояи тубияш
фирор намоем.
Ва дар биёбонҳои бебарг
реша давонем.
Зи ҳеҷ хорӣ нагӯем,
магар аз об, ки «об!»

Вагарна ову
Рози нилуфарро
Обдортар маънӣ кун,
Ки ҳамвора
Ба роҳи киштии Нӯҳ-
Бар он сафинаи софӣ
Тирарӯзон
мефурӯзад фонус.

Биё, парастишро,
Ба оини нилуфарӣ бипардозем.

Пари бобуна
Ту магар оинаи хуршедӣ,
Чу ба ту менигарам,
Ғунчаам равғани гулгуни табассум
ба лабони ҳавасаш меронад,
Ва дигар ҳеҷ асроре
андар гираҳи мим намемонад.
Ва дигар сояи шак нест, ки нишинем дар ӯ,
Пари бобуна якояк биканем :
«Дӯст дорад ё на?»

--
-D

Ғунуда дар ғам
Ман хаста гаштаам зи дӯшу ин замони хеш,
Вораста мондаам зи худу аз ҷаҳони хеш.
Афсонаи гузаштаи дурам чи хуб буд!
Маҷҳулу бесадо даруни достони хеш.

О-ҳой баҳорони ҷонбахши Исидам,
Бар ҷони манн шарора занед, соҳирӣ кунед!
Пар-пар кунед пирҳани ҳар муғҷаи латиф,
Чун ман ғунуда ғамгирифтаи хазони хеш.

Бар гӯши ман ҳазор нағмаҳои ошиқӣ,
Бар чашми ман шукуфаҳои ҷилва во кунед.
То ман кушояму намояму диҳам паём
Аз ин ҷаҳони бенишону ноаёни хеш.

Чун баҳори Исӣ бозой
Баста басти коргоҳи амнро
Даста-даста чокари ғам мерасад.
Чакра-чакра мечакад заҳроби яъс,
Дуди оҳам то ба шабнам мерасад.

То даме дурам аз паҳлӯи ту,
Мезанад паҳлӯй хоб андар барат.
Оламе дар дидаат бо фавҷи роз,
Лонаи садҳо тафаккур дар сарат.

Сафҳа-сафҳа мекушоӣ бемаҷол,
Саф-сафи маслиҳати дардмону панд.
Рӯ ба рӯяш менишинӣ пурсавол,-
Ин замон н-омад ба ҷонат судманд.

Ёдам омад оқибат, -Исои пок
Бар салиб буд, мисли ту маҳкуми марг.
Чун баҳори Исӣ бозой, эй падар,
То кушоям сафҳа-сафҳа барг-барг!

--
-D